Kompozisyon Yarışması Üçüncüsü

Şiirleri şiir gibi okuyamam, metni metin gibi okuyamam. Hele noktalama işaretlerine pek uyamam. Ogün ilk defa yazılıya çalıştım. Çalışmam işe yaradı. İki yanlışım tek oldu. Keşke o iki yanlışıda doğru yapabilseydim. Çok mutluydum, ogün. Beni kaldırıp, sınıfa örnek bir öğrenci olarak gösterdiniz. Yazılıdan yüz alanları değilde beni… 

Bazı arkadaşlarım sizin haksızlık yaptığınızı söyledi. Ama ben bir şey bile demedim. Sustum, konuşmadım. Yazılıdan yüksek almamım sevincini yaşıyordum çünkü.

    Keşke, o gün sizin haksızlık yapmadığınızı söyleseydim. Sustum. Konuşsaydım, keşke. “ Benim öğretmenim haksızlık yapmaz!” deseydim. “siz yazılıya çalışmadığınız için düşük aldınız” deseydim. “ Benim öğretmenim haksızlık yapmaz!” deseydim.  İşte, bunları diyemedim. Oturup ders zilinin çalmasını bekledim. Daha önce arkadaşlarım herhangi bir yeri anlamadıkları zaman size sorarlardı. Siz de sabırlı bir şekilde tekrar anlatırdınız konuyu. Çünkü siz benim öğretmenimsiniz. Sabırlı bir öğretmen, işini iyi yapan bir öğretmen ve benim öğretmenimsiniz. Öğretmenim!

   Bana ne oldu böyle? Kalbim öğretmen sevgisi ile dolmuşta taşmış. Bir garip olmuşum ben böyle. O gün biraz kızmıştım aslında biraz size. Arkadaşım yazılıdan bir almıştı. Yanlışlıkla başka konuya çalışmış. Konuları birbirine karıştırmış. Siz arkadaşıma bir puan bile fazladan vermediniz. Diğer arkadaşım da yazılıdan dört almıştı. Siz, arkadaşıma fazladan puan vererek,  arkadaşımın beş almasını sağladınız. Sadece o zaman tek kızmıştım size. Merak etmeyin öğretmenim. Hala benim öğretmenimsiniz.  

Muhsine Beg

Haznedar Abdi İpekçi İ.Ö.O   6/I